Definitie Natuurgeneeskunde

De natuurgeneeskunde, ook wel naturopathie genoemd, is een unieke geneeswijze die enerzijds steunt op een lange Hippocratische-Galenische traditie van 2.500 jaar en anderzijds op modern wetenschappelijk onderzoek.Natuurgeneeskunde is een geneeswijze die vertrekt vanuit het standpunt dat de mens, ondanks zijn morfologische, culturele en intellectuele evolutie, een natuurlijk wezen is gebleven dat geheel afhankelijk is van intrinsieke factoren die deel uit maken van het menselijke leven. Ziekte wordt gezien als een verstoring of een disharmonie van het lichaam met zijn directe omgeving door het niet respecteren van de natuurwetten en/of door verstoring van zijn psychische en emotionele levensaspect. Natuurgeneeskunde is geen verzamelbegrip van alternatieve en complementaire geneeswijzen zoals ten oprechte wordt gedacht.Zowel in de gevulgariseerd als in de vakliteratuur worden nog steeds talrijke alternatieve geneeswijzen onder de gemeenschappelijk noemer natuurgeneeskunde beschreven. Dat is jammer dat men dat zo ziet, en komt door gebrek aan inzicht en kennis. Ze is een autonome geneeswijze, dat wil zeggen zelfstandig ontwikkeld, vanuit een duidelijke en goed omlijnde filosofie. De natuurgeneeskunde omvat talrijke therapieën die allemaal aan dezelfde basisprincipes voldoen. Het is deze grote verscheidenheid aan therapieën waarmee de natuurgeneeskunde zich van de alternatieve en complementaire weet te onderscheiden.(Bron Jan Dries, Europese Academie)

Natuurgeneeskunde vervangt de reguliere geneeskunde niet doch is een aanvulling.